Wijkagent Kitty: “De zorgverlenende kant vind ik het mooist”

Het begint op het spreekuur. Elke dinsdagavond schuiven er tussen de acht en twaalf mensen aan. “Ik weet nooit wie er komt, maar ik heb wel een aantal vaste bezoekers,” zegt Kitty. Wie een dag met haar meeloopt, snapt meteen waarom die stoelen vol zitten. Op straat steken mensen hun hand op, lopen een stukje mee, fluisteren een tip of maken gewoon een praatje. Ze is aanspreekbaar, open. Geen drempel.

Doorpakken waar anderen stoppen

“Als wijkagent moet je signaleren en adviseren,” legt ze uit. “Het fijne is dat je daar ook echt op kunt doorpakken.” Dat is het grote verschil met de noodhulp. “Daar ga je op een melding af, je belt aan en als niemand opendoet, laat je een brief achter. Daar stopt het dan vaak.” Zij stopt niet. “Als wijkagent kun je de volgende dag teruggaan. Je kunt rondbellen en informatie verzamelen. Als je voelt dat er iets niet klopt, ga je verder zoeken.” Soms doet ze dat alleen, soms samen met collega Joey. “Hij zit meer op de opsporing en ik meer op de zorg. Samen vullen we elkaar goed aan.” 

Samen met de zorg

Juist omdat ze doorpakt, komt Kitty situaties tegen waarin zorg nodig is. Dan zoekt ze de juiste partner erbij, meestal de wijk-GGD. “Als wij een melding doen, komt die bij de gemeente terecht. Binnen ongeveer 36 uur wordt die doorgezet naar de wijk-GGD,” legt ze uit. “Dan bespreken we samen: gaan zij alleen of gaan we samen?” Die korte lijnen zie je terug op het spreekuur. Soms schuift de wijk-GGD’er, een psychiatrisch verpleegkundige, gewoon aan. “Dat is een mooie samenwerking.” Is een huisbezoek nodig, dan stemmen ze dat af. “Soms gaat de wijk-GGD alleen, soms gaan we samen. Zij komen niet in uniform en bellen gewoon aan. Ze stellen zich voor en geven aan dat er zorgen zijn. Wij kijken naar de situatie en de wijk-GGD kijkt met een andere blik. Dat is een waardevolle aanvulling.”

Verder kijken dan de melding

Een zaak die haar is bijgebleven, begon heel klein: een melding van identiteitsfraude op een adres in haar wijk. Op papier woonde daar een gezin. Toen ze aanbelde, bleken de mensen die er volgens de administratie moesten wonen er niet meer te zijn. Vreemd, want er stonden ook kinderen ingeschreven. Kinderen die gewoon naar school zouden moeten gaan. “Je voelt vaak dat er iets niet klopt,” zegt ze. “En dit klopte niet.” Ze liet het niet bij die ene constatering. Ze ging terug, belde rond en trok informatie na bij school en in de buurt. Niet omdat de fraudezaak daarom vroeg, maar omdat ze als wijkagent verder kijkt dan de eerste indruk. Door dat speurwerk ontdekte ze waar de kinderen verbleven. Niet thuis. Niet veilig. Ze zaten in een situatie die gevaarlijk was. Door haar melding en het doorzetten naar de juiste hulpverlening zijn de kinderen weggehaald. Ze zijn nu op een veilige plek. “Dat is een van de mooie kanten van het werk. Waar iemand anders misschien denkt dat het alleen achterstallig onderhoud is, kan er veel meer aan de hand zijn. Als wijkagent kun je daarin investeren. Je kunt een situatie blijven volgen.”

Een meisjesdroom die twintig jaar wachtte

Kitty is 45, getrouwd met Johan en moeder van drie kinderen. Sinds 2019 werkt ze bij de politie. Daarvoor werkte ze twintig jaar als tandheelkundige. “Maar het was een meisjesdroom om nog een keer te solliciteren bij de politie.” Die droom begon toen ze 17 was. “Als je 17 bent, denk je dat je de hele wereld aankunt.” Ze solliciteerde, zat anderhalf uur tegenover een psycholoog en kreeg vervolgens het oordeel: niet geschikt. Ze kreeg een uitgebreid rapport thuis. “Ik dacht toen: die psycholoog begrijpt er helemaal niets van.” Ze bewaarde het. Twintig jaar later, tijdens een verhuizing, las ze het rapport opnieuw. “En toen dacht ik: die vrouw had eigenlijk wel gelijk.” Maar het bleef trekken. “Elke keer als ik een politieauto zag, dacht ik: ik ga het nog een keer proberen.” En dat deed ze. “Ik vertelde het aan niemand.” Op 5 december 2018 kreeg ze ’s middags het bericht: aangenomen. Die avond, na het uitpakken van de cadeaus, zei ze thuis: “Ik ga mijn baan opzeggen en ik ga bij de politie beginnen.” Haar man was meteen enthousiast en vroeg: “Wanneer is de keuring?” Ze vertelde glimlachend: “Die heb ik al gehad.”

Op je 37ste weer in de schoolbanken zitten was niet vanzelfsprekend. “Als je 37 bent en je wordt behandeld als een student van 21, dan vind je daar wel wat van. Je moet in een bepaald systeem passen en dat paste niet altijd bij mij.” Ze heeft de opleiding zelfs twee keer bijna niet gehaald. “Achteraf ben ik wel blij dat het zo gegaan is. Ik heb er veel van geleerd en ik ken mezelf nu beter dan toen.”

Meer dan een boete schrijven

“Ik haal vooral energie uit het helpen van mensen en het leggen van verbindingen, bijvoorbeeld bij de nazorg na een ongeluk of een reanimatie. Dat betekent niet dat ik geen boeven vang, maar mijn kracht ligt meer in de zorgkant van het politiewerk. Zelfs bij een fietsdiefstal kijk ik verder dan het incident zelf: hoe kunnen we voorkomen dat het opnieuw gebeurt?”

Alles begint bij vertrouwen. Daarom laat ze haar gezicht zien op plekken en tijdens gebeurtenissen die belangrijk zijn voor inwoners. Zo loopt ze mee tijdens de jaarlijkse sacramentsprocessie in Lobith, een traditie waarbij een groot deel van het dorp samenkomt en is ze aanwezig tijdens de kermis. “Als je meegaat in hun gebruiken en je gezicht laat zien op de feesten die voor hen belangrijk zijn, dan heb je credit.”

Ook gaat ze langs bij de voorschoolse opvang. “Die kinderen zijn drie of vier jaar. Het uniform maakt dan veel indruk.” Een keer nam ze een grote collega mee. “Die moest op een klein stoeltje zitten en viel om.” De kinderen vonden dat geweldig.

Als ouders zeggen: “Pas op, anders neemt de politie je mee”, spreekt ze hen daar direct op aan. “Dat is niet de bedoeling van ons werk. Het is juist belangrijk dat kinderen vertrouwen hebben in de politie.”

Volgens Kitty ontstaat vertrouwen niet vanzelf. “Ik zeg wat ik doe en ik doe wat ik zeg. Daar zit een stukje betrouwbaarheid in.”

Voorzitter Roze in Blauw

Naast haar wijkwerk is Kitty voorzitter van Roze in Blauw Oost-Nederland. “Dat is een functie waar ik trots op ben.”

“Ik praat zelf niet zo graag in hokjes, maar het helpt soms om het uit te leggen. Roze in Blauw is eigenlijk heel simpel,” zegt ze. “We zijn een netwerk van politiemensen die zelf lesbisch, homo, bi of transgender zijn. Niet om een apart clubje te vormen, maar zodat slachtoffers van discriminatie of geweld makkelijker de stap naar ons zetten.”

“Iedere agent kan aangifte opnemen, maar soms voelt het veiliger om je verhaal te doen bij iemand die snapt waar je het over hebt. Daarnaast helpen we collega’s. Bijvoorbeeld met vragen als: hoe spreek je iemand aan die in transitie is? Ook geven we voorlichting. Binnen de politie zorgen we voor kennis, buiten de politie voor vertrouwen.”

 

Waarom ze zich aansloot bij politievakbond ACP-CNV

“Omdat ik ondersteuning wil als dat nodig is. Ik wil mensen achter me hebben staan die kennis hebben. Ik ken zelf niet alle regels en wetten. Dan is het fijn dat je ergens terecht kunt. Daarnaast bieden ze interessante cursussen en bijeenkomsten.”

Ze had in de tandheelkunde kunnen blijven. “Financieel is dat misschien zelfs aantrekkelijker. Maar dit werk geeft mij veel meer voldoening. Geen dag is hetzelfde.” “Geluk zit voor mij in kleine dingen. Bijvoorbeeld rustig in de zon zitten met een kop koffie.” Ze kijkt terug op die stap op haar 37ste en zegt het zonder twijfel: “Ik vond het fantastisch. Ik heb er nog geen seconde spijt van gehad.”

The post Wijkagent Kitty: “De zorgverlenende kant vind ik het mooist” first appeared on Politievakbond ACP – CNV.

Source: Politie