Verbondenheid en vertrouwen tijdens wandeltocht voor politiecollega’s met PTSS

De eilandentocht 2026

Op 3 juni 2026 verzamelden wij met een aantal collega’s die met de tocht mee zouden gaan op de Politieacademie te Apeldoorn om daar ons avontuur te starten. Wandelen naar rust. Het was een start als ieder jaar waarbij bij sommigen in de groep de spanning zeer goed te voelen was. Nadat de eerste tranen waren gevallen, de spanning werd afgeschud was het tijd om de reis naar onze eerste
overnachtingsplaats “Harlingen” te maken. Hierbij hebben wij anders dan de eerdere jaren gebruik gemaakt van het openbaar vervoer. Wandelen naar Station Apeldoorn om vervolgens de trein naar Harlingen te pakken. Onderweg zou de rest van de collega’s zich voegen bij de groep. Het reizen met OV was voor sommige collega’s een grote stap die ze uiteindelijk allemaal zijn aangegaan. Een tocht met totaal 9 collega’s, negen rugzakken, en een gedeeld verleden vol verhalen die moeilijk in woorden te vatten zijn. Niet zomaar een wandeltocht maar hopelijk een stap vooruit. Weg van de drukte, het lawaai in het hoofd en de herinneringen die in het hoofd blijven rondspoken.

De eerste nacht op een klein veldje op een camping in Harlingen. Voor velen een grote stap van loslaten, controle uit handen geven en overgeven aan het onbekende. Samen een pad inslaan waarbij er veel naar elkaar gekeken werd. Ogen die begrepen wat anderen misschien nooit zouden snappen. Na een avond vol met gesprekken zochten wij het tentje op om de volgende dag de
overstap te maken naar Terschelling. De eerste nacht was een nacht met hevige wind, wapperende tentdoeken en weinig slapen. De overtocht was voor sommigen ook nog wel spannend. Met zoveel mensen op een boot en op het moment van varen er niet af kunnen. Het was dan ook mooi te zien dat eenieder in de groep de ander in de gaten hield. Nadat wij op Terschelling aankwamen nog even
een bakje kibbeling scoren om vervolgens via “de Brandaris” de duinen in te gaan.

De grond werd zachter en de verhalen dieper. Een ander luisterde, knikte. Geen oordeel. Alleen erkenning. Na bijna een gehele dag te hebben gewandeld kwamen wij aan op de eerste camping. Nou ja camping, een grasveld met een stacaravan als douche en toilet. Nadat iedereen zijn tentje had opgezet, gedoucht en alle natte spullen te drogen had gehangen zijn wij gaan eten. Na het eten een

mooie door 1 van de wandelaars georganiseerde workshop over whisky bijgewoond waarna de tentjes werden opgezocht om vermoeid maar voldaan in slaap te vallen. De volgende ochtend weer vroeg op om na het ontbijt de wandeling voort te zetten. Het mooie om na dag twee te zien en te

horen was dat mensen al beter hadden geslapen en sommige dingen waar ze zich begin van de reis druk om maakten naast zich neer hadden kunnen leggen. Je hoorde niet meer over de nachten die nooit leken te eindigen.

Nadat wij aan het einde van de dag weer bij de haven van Terschelling aan waren gekomen, de volgende uitdaging. In een in een klein bootje naar Vlieland waarbij wij met hoge snelheid van het ene eiland naar het andere voeren. Vooraf voldoende vragen vanuit de groep waarbij zekerheden werden ingebouwd door diverse leden van de groep. Een spanningsgrapje, het alvast aangeven dat je

toch wel zeeziek zou worden tot gewoon aangeven dat je het best spannend vindt. Wederom geen oordeel.

Vervolgens op Vlieland nog een tocht van ongeveer 6 kilometer om neer te strijken op de camping. Vervolgens water koken voor ons avondeten uit een zakje. Als je moe bent en honger hebt smaakt echt alles. Zakjes eten zijn goed te eten dus daar lag het niet aan. Na de vaste rituelen tentje in en slapen want de volgende dag de koningsrit. 27 kilometer wandelen met volle bepakking door duingebied en over heel veel strand wat veel weg had van een maanlandschap. Lopen, samen zijn.
Ademen. Mooie ervaringen opdoen maar ook dingen achterlaten. Mooie stappen gezet als het gaat om vertrouwen in jezelf. Aan het einde van deze tocht werden wij onthaald door een groep zeehonden die net als wij van de organisatie met bewondering keek naar onze groep. Wij hadden het die dag toch weer geflikt.
Vervolgens op de zeehondenboot de overstap naar Texel. Daar op de camping aangekomen, tentje opgezet en nadat wij gegeten hadden, douchen en nog even verhalen met elkaar delen. Hoe hebben wij de dag ervaren. Er werden weer emoties gedeeld en zoals een aantal in de groep al had aangegeven, het is veilig in de groep om je verhaal te vertellen. Vervolgens voldaan de tentjes in en
slapen om de volgende dag weer vroeg uit de veren te gaan voor de volgende etappe van de wandeling. Een schitterende tocht vooral door bossen en duingebied. Aan het einde van deze dag een nieuwe camping. Een drukke familiecamping die bij sommigen van de groep toch wat spanning
opriep maar uiteindelijk goed werd opgepakt. Weer een mooie overwinning. Vervolgens weer lekker gegeten om weer vermoeid en voldaan het tentje in te stappen voor een regenachtige nacht.

De volgende ochtend de tentjes weer opgebroken om de reis te vervolgen. Een tocht die grotendeels door duingebied ging waarbij bleek dat wij na een week ook een andere kijk op de natuur hadden gekregen. Dieren waar normaal niet naar gekeken werd omdat je ze bijna niet zag, werden nu zichtbaar. De kiekendief, de hazen, dieren die zich anders goed voor de mens verborgen konden
houden werden nu door onze groepsleden gezien. Er was ruimte voor. Bij de camping aangekomen, tentjes opzetten en na een tijd voor jezelf gezamenlijk aan de maaltijd. Tijdens en na de maaltijd weer mooie gesprekken waar terug werd gekeken op de week en ervaringen gedeeld. Laatste nacht in het tentje om de volgende dag naar de veerboot van Texel naar Den Helder te wandelen.

Na een week van ongeveer 125 kilometer gelopen te hebben, gaven sommige collega’s aan zich een stuk lichter te voelen. Niet omdat de rugzakken leger waren maar omdat ze op het zand en in de duinen van de eilanden iets achter hadden gelaten. Een beetje zwaarte, een beetje stilte. En ze namen iets mee terug: verbondenheid, vertrouwen en het besef dat ze er niet alleen voor staan.

Hans Robijn

Politieacademie